Verloop
Vandaag wil ik het hebben over 'thuis'. Niet het huis met de bakstenen waar je woont, maar het gevoel van thuis-zijn. Ken je dat gevoel? Dat je ergens binnenkomt en je onbewust je rug recht, je woorden weegt en een rol speelt? We doen het allemaal.
We dragen de hele dag maskers: de stoere, de grappige, de onverschillige, de populaire... We doen dat omdat we erbij willen horen, omdat we iets willen verbergen, omdat we onszekf niet altijd durven en willen tonen.
Maar Don Bosco droomde van een plek waar die maskers niet nodig zijn. Een huis waar je mag struikelen, waar je mag twijfelen en waar je gewoon 'jij' mag zijn zonder dat iemand een oordeel klaar heeft.
Vraagje aan de groep: Heb jij je vandaag op één moment echt 100% jezelf gevoeld? Zonder na te denken over wat anderen van je vonden? Dat moment... dat was 'thuis'."
Midden
Reflectiemoment: de onzichtbare sleutel: moment waarbij kleine groepjes van 3 personen even in gesprek gaan over hoe zij bouwen aan deze ‘thuis’. “Mocht jij de sleutel hebben van dit huis, wat zou jij dan meenemen, of wat breng jij naar binnen om dit huis nog warmer te maken? Bv.een glimlach, een luisterend oor, humor, …”
Slot
Sluit het avondwoordje af met: een korte tekst:
Lieve vrienden (jongeren, kinderen),
Laat de rollen die je vandaag hebt gespeeld maar varen. Je hoeft nu niet de beste te zijn. Niet de grappigste. Niet de sterkste. Niet de stoerste of….
Hier in (de stilte van) dit huis ben je gewoon jij. En dat is precies wie we nodig hebben. Want een huis met alleen maar perfecte muren is een koud museum. Een thuis met echte mensen, met hun kanten en hun hoeken, is een warme plek.
Dankjewel voor je echtheid vandaag. Dankjewel dat je er bent, precies zoals je bent. Weet dat je hier mag thuiskomen.
